Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o obowiązkach informacyjnych banków przy udzielaniu kredytów frankowych

Sąd Apelacyjny w Oradei (Rumunia) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi zmierzającymi do wyjaśnienia, w jaki sposób w świetle dyrektywy 93/13/EWG powinna być dokonywana ocena nieuczciwego charakteru warunków umów kredytowych, w tym jak należy rozumieć sfomułowany we wspomnianej dyrektywie wymóg formułowania postanowień umów zawieranych z konsumentami prostym i zrozumiałym językiem.

Opisane pytania zostały wyartykułowane na kanwie sporu między kredytobiorcami a Banca Românească SA. Kredytobiorcy zawarli z bankiem umowy kredytów denominowanych we frankach szwajcarskich. Pomimo faktu, że kredytobiorcy uzyskiwali wynagrodzenie w lejach rumuńskich, umowy przewidywały obowiązek spłaty kredytu we frankach szwajcarskich. Kredytobiorcy ponosili zatem negatywne konsekwencje ekonomiczne wzrostu rat kredytu wskutek zmiany kursu walutowego. Bank zastrzegł sobie przy tym prawo do obciążania rachunków kredytobiorców oraz do dokonywania wymiany zajętych w ten sposób środków pieniężnych na franki szwajcarskie według kursu wymiany stosowanego przez bank w dniu dokonania tej operacji.

Trybunału Sprawiedliwości UE podkreślił, że postanowienie umowne, zgodnie z którym kredyt musi zostać spłacony w określonej walucie, kształtuje charakter zobowiązania dłużnika i jako takie stanowi podstawowy element umowy kredytowej. Zgodnie zaś z dyrektywą 93/13/EWG, jeśli postanowienie umowne określa podstawowe świadczenie charakteryzujące daną umowę, to nie może ono zostać uznane za nieuczciwe, jeśli jest wyrażone prostym i zrozumiałym językiem.

W kontekście powyższego Trybunał wskazał, że wymóg przejrzystości warunków umownych podlega wykładni rozszerzającej i nie należy go zawężać do zrozumiałości w sensie gramatycznym. Zdaniem Trybunału instytucje finansowe muszą zapewniać kredytobiorcom informacje wystarczające do podejmowania przez kredytobiorców świadomych i rozważnych decyzji, a w tym przede wszystkim informację o:

– ponoszeniu ryzyka kursowego przez kredtyobiorcę, ktore w razie dewaluacji waluty, w której otrzymuje on wynagrodzenie, może spowodować znaczne trudności finansowe po jego stronie,

– możliwych wahaniach kursów waluty i ryzyku wiążącym się z zaciągnięciem kredytu w walucie obcej zwłaszcza w przypadku, gdy kredytobiorca nie uzyskuje dochodów we wspomnianej walucie.

Według Trybunału opisane obowiązki informacyjne powinny być wykonane przez bank w sposób umożliwiający właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i rozsądnemu konsumentowi dowiedzenie się zarówno o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, a także oszacowanie potencjalnie istotnych konsekwencji ekonomicznych spłaty kredytu w tej samej walucie obcej co waluta, w której kredyt został zaciągnięty.

Trybunał zaznaczył także, że ocena nieuczciwego charakteru warunków powinna być dokonywana w odniesieniu do chwili zawarcia danej umowy kredytowej z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, o których bank mógł wiedzieć przy zawieraniu danej umowy i które mogły wpływać na jej późniejsze wykonanie, gdyż warunek umowny może wprowadzać między stronami nierównowagę pojawiającą się dopiero w czasie wykonywania umowy.

– wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 września 2017 r. w sprawie C-186/16

Dodaj komentarz